Na een uur of twee wachten kwam Tamara eindelijk de kamer binnengerold (op haar ziekenbed, niet op haar buik, die nu ook niet meer zo rond is natuurlijk…)

Het weerzien met haar nieuwe kindje was ontroerend. Het is misschien al ons tweede kindje, maar het blijft zeker even speciaal om zo’n klein mensje in je armen te kunnen sluiten. Helemaal machteloos, en nog onder de indruk van wat hem allemaal overkomen was, probeerde hij toch even zijn ogen te openen om naar zijn mama te kunnen kijken. Daarna besefte hij meteen waarom hij op dit moment zijn moeder verkiest boven zijn vader: borstvoeding!

Al snel werd duidelijk dat onze kleine man het drinken beter onder de knie heeft dan zijn zus in die tijd, en enkele minuten viel hij alweer voldaan in slaap.

Dan werd het natuurlijk tijd om de grootouders/tantes/nonkels/Peters/Meters/vrienden/collegae op de hoogte te brengen van ons heuglijk nieuws. Stuk voor stuk reageerden ze natuurlijk dolblij op onze koningswens die in vervulling is gegaan.

Het duurde dan ook niet lang vooraleer de eerste mensen ons kindje kwamen bezichtigen. Ondertussen kon Tim zich bezig houden met de laatste hand te leggen aan het geboortekaartje (fotootjes plaatsen, Gewicht en lengte invullen enzo)

’s avonds bleef Tim natuurlijk in het ziekenhuis slapen (het leek nog maar pas geleden dat dat verschrikkelijke plooibedje zijn rug had geteroriseerd, maar kom). En dat was het einde van de mooiste dag van ons leven (op een gedeelde eerste plaats met 20 december 2007 natuurlijk)