Onze rustige dagen zijn definitief voorbij. Tot nu toe konden we Louise ergens neerzetten, en tien minuutjes later zat zij daar nog steeds mooi op haar poep, op dezelfde plek. Als we dit nu doen, mogen we er zeker van zijn dat ze tien minuten later aan de andere kant van haar speeltapijt ligt. Onze pruts heeft namelijk door hoe ze moet kruipen, en laat geen moment onbenut om haar nieuwe vaardigheden te oefenen.

Het gaat allemaal wel nog wat moeizaam. Eerst op de buik liggen, dan de poep in de lucht, dan een linkerhandje naar voor, beetje duwen met de beentjes, en dan met het rechterhandje naar voren proberen te gaan. Maar beetje bij beetje komt ze er, en ze gaat steeds recht op haar doel af (meestal een enthousiast klappende mama of papa die fier als een gieter beginnen te juichen bij elke centimeter die ze vooruit komt).